La ruine

Εδώ, «το ερείπιο» δεν είναι ένα απλό απομεινάρι, αλλά μια πνοή. Κάτω από το πλούσιο ιμπάστο μιας σχεδόν γεωλογικής υφής, ο καλλιτέχνης αιχμαλωτίζει την ιερή στιγμή που η πέτρα απαρνιέται το μεγαλείο της για να παραδοθεί στον χρόνο. Ο θεατής μαγνητίζεται από αυτό το δραματικό κιαροσκούρο: ένα κεχριμπαρένιο, σχεδόν θεϊκό φως χαϊδεύει τις σπασμένες ακμές, μετατρέποντας τη φθορά σε έναν καθεδρικό ναό σιωπής. Η τεχνική, που χαρακτηρίζεται από νευρικές χαρακιές και διαφανή υαλώματα, δημιουργεί ένα μελαγχολικό βάθος. Εδώ, η κατάρρευση δεν είναι το τέλος, αλλά μια ποιητική μεταμόρφωση. Ένα αριστούργημα που μας ψιθυρίζει ότι μέσα σε κάθε θραύσμα κατοικεί η αιωνιότητα.